Жетісу тауларындағы елік, телеарнаға түсірілім және 480 метрге атылған қиын оқ — туған жердегі, ат үстіндегі әрі жаяу аң туралы жазбалар.
Африка көкжиегі жабық тұрғанда, үйде аң ауладық. Сол маусымда, пандемиядан кейін, тауға кеттім — суыр мен басқа ұсақ аңға сондай төселдім, оларды лезде алатын болдым; ендігісі салмақтырақ міндет керек еді.
Елікке лицензия алып, «Тұран» телеарнасының түсірілім тобымен Жамбыл облысы, Тұрар Рысқұлов ауданының тауларына аттандық. Алқап иесі оңтүстікке лайық жылы шыраймен қарсы алды — ақ дастарқан, жылылық. Жетіспегені — жылқы ғана: қазақ үшін ат үстінде аңға шығу — ерекше ләззат. Жаяу Мұсадай жаяу жүруге тура келді.
Жетісу табиғаты — ерекше дүние. Ата-бабамыздың шекараны ат тұяғымен сызып, әр қарыс жерді қорғағанын осында түсінесің. Мұнда смартфонға қараудан гөрі, аң-құстың дауысын тыңдағың келеді.
«Үйде болсын, Африкада болсын — мәні бір: табиғатқа құрмет және адал алынған трофей.»
Таң ата Мақпал сайына көтерілдік. Аң — сан жетпейді: борсық, тау етегінде жайран, аяқ астында кеклік. Қырдан дүрбімен еліктерді байқадық — теріскейде бесеу, күнгейде екеу. Кенет арша арасынан мүйізі аппақ, ірі кәрі теке көрінді. Оны алыстан байқағаныма әлі таңмын: 776 метрден еліктің мүйізін ажырату мүмкін емес — күнге шағылысқан болар.
Соны сағалауды ұйғардым. Қасқырша, өзектермен, көрінбей жоғары жақындадық. Бірақ артта қалған жолдастарды күткенше, теке көрші сайға өтіп үлгерді, ол жерден тағы екі еркек шықты. Қашықтық — 480 метр. Кәдімгі күні мұншама алыстан атпас едім, бірақ қасымда нағыз шебер бар еді, әрі «Тұран» режиссёры бекер келмеген. Жақсылап көздеп, шүріппені бастым — дүрбіден еліктің секіргені, содан оқ тиген дыбыс жетті. Аң қиналмай, қалың бадалға кетпеуі үшін екінші оқпен добор жасадым.
Таудан түсу оңай болмады: сүрініп, сәл жарақаттанып, трофей мүйізінің ұшын сындырып алдым — аңда қауіпті әрқашан есте сақтаған жөн. Бірақ іс соңына жетті, ең бастысы сол. Үйде болсын, Африкада болсын — мәні бір: табиғатқа құрмет және адал алынған трофей.