Пандемиядан кейін әкемді Африкаға апардым — баяғы арманын орындау үшін. Қыңыр жиналыс, шапқан мүйізтұмсық, лайықты орикс және термен алынған зебра.
Африка — әр аңшы аяқ басқысы келетін құтты мекен. Біздің үлкен әулетте аңшылық пен саятшылық әрдайым өмірдің бөлігі болды, бір күні мен де Қара құрлыққа аттандым. Бесінші жыл сапарға келгенде, елді де, африкалық серігімді де — сөзі мен ісі сай адамды — жетік таныдым.
Пандемия талай жанды алып кетті; дерт әкемді де айналып өтпеді. Ол сауыққанда кешіктірмеуді ұйғардым: тоғыз жыл мінген көлігімді жаңартпай, қаражат жинап, әкеме билет алып, баяғыдан армандаған сапарды жоспарладым. «Отыз бес жылдан бері ұшақ трапына аяқ баспадым, паспортым жоқ, жұмысқа комиссия келеді», — деп әкем он түрлі сылтау тапты. Оны тек анамның көмегімен көндірдім. Бізбен әкемнің досы мен інісі де барды.
Маршрутты кең ауқымды құрдық: барғанда — Доха арқылы, қайтарда — ОАР мен Дубай арқылы. Екі ақсақалдың жиналысы тойға дайындықтан асып түсті: үтіктелген көйлектер, тіптіп жиналған чемодандар. Катарда такси шақыртып, қаланы араладық — отыз жылда жоқтан, бір мұнайдың арқасында әлемдік бизнес орталығы өскені таңғалдырады. Доханы теледидардан ғана білетін әкем бәрін өз көзімен көріп, бала-ша мәз болды.
Африка әдеттегідей жылы — әнмен, бимен қарсы алды. Асығыс түстеніп, карабиндерді пристрелка жасап, бушқа шықтық. Ленд-крузер кабинасынан тек экраннан көрген аңдар көрінді: зебра, гну, керік. Бірден ешқайсысын ала алмадық — сақ аң жаңадан келгендерге оңай берілмейді.
Ал әкемнің інісіне алып иланд (канна) бұйырды. Бұл алып үш метр биіктікке секіре алады; ол көлікті алыстан байқап, сақтанды. Жылдамдықты бәсеңдетпей әрі озып, крузерді төбенің артына қалдырып, бұта тасалап, елу метрдей жаяу жақындадық — әрі тәте алғашқы африкалық оғын атты.
«Әкеңмен жасаған сафари — ғұмыр бойы айтып жүретін қадірлі құрметтің бірі.»
Одан соң жеңілдеді. Келесі таңертең өте кәрі, оқшау гну бұқасын алдық — бізсіз ол гиеналарға оңай жем болар еді. Ал зебра термен алынды: үйір бірде желге кетіп, бірде аяқ астында сынған бұтақтан үркіп қашты. Тек кешке таман, айналып барып, айғырды күттік — ол үйірдің артында келе жатты, жүрекке тиген оқ оны бірнеше қадамда сұлатты.
Бірде импала сағалап жүріп, мүйізтұмсыққа тап болдық. Шынымды айтсам: басын төмен салып, бұтаны таңдамай, пойыздай ағылған үш-төрт тонналық дене саған қарай шапқанда, қолыңда мылтық бары есіңнен шығады. Мүйізтұмсыққа ешкімді таптаудың қажеті жоқ — ол тек бөтенді өз жерінен қуады. Бізді өзінің көрінбейтін шекарасынан асырып, ол байыппен қайта жайыла бастады.
Маған жақсы орикс бұйырды. 200 метр болса да, қолым қалт етіп, көздеген жерден гөрі оқ мойынға жақын тиді — аң орнында сұлады. Бүкіл сапарда бір де жаралы аң қашпады: әр оқ не орнында сұлатты, не тимей үркітті. Ал көптің арманы куду менен қашты — бірақ тәтеге бұйырды.
Гиена, шакал, бабуин, спрингбок бұл жолы ешкімге берілмеді — келесі жылдың жоспарына жазамыз, аңның қызығы да сонда. Қорытынды: мақсат орындалды. Естіп қана жүрген аңдарды көрдік, ыстық құмның ерекше иісімен дем алдық, ұмытылмас тағам жедік және ғұмырлық оқиға бастан өткердік. Әкесі тірі жандарға айтарым біреу-ақ: әкеңмен жасаған сафари — ғұмыр бойы айтып жүретін қадірлі құрметтің бірі.