Ең қолжетімді тау аңы — әрі боодог, аппақ қызған тастарда тура терінің ішінде пісірілетін ежелгі тағам. Суыр, дәл оқ және от басындағы кеш туралы.
Жаздың ыстығы келгенде, у-шудан тауға, салқын шалғынға кеткің келеді. Суыр — тау аңының ішіндегі ең қолжетімді әрі қызықтыларының бірі: тиін тұқымдас бұл сақ аңды аңшы жаз бойы, маусым ашылуын күнсанап күтеді.
Суырда тек трофей бағаланбайды. Оның еті мен әсіресе шипалы майын моңғол және алтай аңшылары жоғары қастерлейді. Одан жасалатын басты тағам — боодог, Моңғол мен Алтай халықтарының дәстүрлі асы, оған қазан да, ыдыс та қажет емес.
Ол тура аңның терісінің ішінде пісіріледі. Тері бастан сыпырылып, ұша тазаланып, ет кесектеледі. Отқа тауық жұмыртқасындай тастар салынып, аппақ қыздырылады. Содан соң тұз, ет және ыстық тастарды кезектестіріп, бәрін жүні сыртына қаратылған теріге тығыздап салып, мойнынан мықтап байлайды.
«Тек өлтіретін жерден ату, жаралы аң қалдырмау.»
Жартылай дайын асты от үстінде ұстап, жүнін күйдіріп, күйесін қырып, тері қызыл қабыққа айналғанша ұстайды. Сол кезде ет іштен пісіп шығады. Содан теріні ашып, тас пен етті алады, ал сөлін — мәні бойынша қою майды — құйып, шеңбер бойымен таратады. Бір жұтым күні бойы сергек жүруге жетеді, ал бір ересек суырмен бес-алты адамды тойғызуға болады.
Моңғолдар оқ тигізуге өте мұқият: оқ не дробь бастан басқа жерге тисе, боодог пісіру мүмкін болмайды. Сондықтан «басқа» емес, «бастан» атып, аңды таза сұлатуға тырысады. Біздің қару шебері, дәл атудан чемпион, суырға алыстан атуды мүлде ұсынбайды: тек өлтіретін жерден ату, жаралы аң қалдырмау және табиғатты сақтау.
Ал таза суы сылдыраған өзеннің қасында, тау шөбінің хош иісі арасында, ауған қазанындағы жас аңның қуырдағымен от басындағы кештен артық не бар? Тауға осы үшін келесің.